Ich en Dich

Hubert in gesprek met enkele van de gasten op het Erfgoedkaffee

Na het Erfgoedkaffee schreef Hubert Van Eygen (Kinrooi) volgende inspirerende tekst.

De term ‘erfgoed’ groepeert in zich twee belangrijke begrippen: het eigen ‘erf’ en het ‘goede’ daarvan. In onze steeds sneller ‘bewegende’ maatschappij krijgen de mensen meer en meer de indruk dat ze alleen maar vooruit moeten kijken, de toekomst moeten omarmen, ‘vooruit’ moeten gaan. Maar door zonder benul alles van het verleden overboord te gooien, verliezen vele mensen – zonder het te weten – hun eigen wortels.

Een individu kan alleen maar bestaan in een maatschappij met anderen, in een opeenvolging van verleden, heden en toekomst. Heel cru gesteld: om te sterven moet je geboren worden. En alles wat je in die rit meeneemt, zorgt voor je eigenheid, zorgt voor de eigenheid van de groep waarin je functioneert, bepaalt dus in grote mate de manier waarop onze samenleving evolueert.

Om ervoor te zorgen dat de mens zich goed voelt in zijn omgeving, moet hij zich bewust worden van het feit dat hij slechts een heel klein deel uitmaakt van de gemeenschap waarin hij leeft, werkt en woont. Hij kan zich enkel onderscheiden in de massa door het feit dat hij tot een bepaalde groep, straat, religie, dorp, gemeente, streek behoort. Om zich te plaatsen in die massa moet hij zijn wortels kennen van waaruit hij verder kan groeien. Zijn erfgoed bepaalt dus in grote mate de manier waarop hij in de gemeenschap staat én de manier waarop hij die gemeenschap beter kan maken.

Het Ich is voor mij het individu dat op zoek gaat naar identiteit en authenticiteit. Het Dich staat voor de verbinding met de gemeenschap bij die zoektocht, maar ook voor de ander die hetzelfde doet. Niet alleen ik, maar ook jij gaat op zoek naar je wortels.

Vooral het feit dat ik en jij staat voor ons (het erfgoed dat we delen), maar met ruimte voor diversiteit, vind ik geweldig. Het feit dat het dan in het dialect gezegd wordt, maakt de band met het verleden duidelijk.

"Ons erfgoed", de tekst op de uitnodiging, liet geen ruimte voor openheid. "Ich en Dich" doet dat wel, zowel openheid binnen de grenzen van het samenwerkingsverband, als openheid daarbuiten.

Mensen die geen ‘verbindingen’ hebben, die niet weten waar hun wortels groeiden, dreigen verloren te lopen in onze massa-cultuur waarin iedereen hetzelfde eet, hetzelfde drinkt, hetzelfde vertelt, hetzelfde ‘consumeert’. Ze verliezen hun eigenheid en lopen met de massa mee…

Hen bewustmaken van hun eigen erfgoed én het belang van het conserveren ervan is dan ook de eerste stap tot het beter begrijpen van de sociale structuur waarvan zij deel uitmaken. Hoe meer zij bewust zijn van hun eigen erfgoed, hoe beter dat zij dit erfgoed kunnen vergelijken met het erfgoed van anderen waardoor er een betere kruisbestuiving kan ontstaan in plaats van een klakkeloze overname van de massa-cultuur.

Hoe meer je iemand bewust kan maken van zijn eigen identiteit (door zijn eigen erfgoed beter in beeld te brengen), hoe beter hij de mogelijkheden kan aftasten om een synergie te bereiken tussen verschillende culturen, tussen verschillende ‘erfgoeden’. Zonder kennis van zijn eigen erfgoed kan de mens geen keuzes maken…